woensdag 28 november 2012

Een goed gesprek plan je niet, dat ontstaat slenterend

Als ik je uitnodig voor een gesprek over 'het waarom' van je bedrijf, maak je dan direct ruimte vrij in je agenda? Ligt een beetje aan onze relatie natuurlijk, maar stel dat ik voor een opdracht bij je over de vloer ben? Ja, dan kan het gebeuren dat we er volgende week een gaatje voor kunnen prikken. Tussen twee andere meetings door natuurlijk, op kantoor, het jouwe. Ik wil niet ondankbaar overkomen, maar dan is het eigenlijk al niet meer nodig, wat mij betreft. Een goed gesprek plan je niet een week van te voren. Dat ontstaat spontaan, slenterend eigenlijk, zonder agenda in de buurt, op de rand van je bureau of drentelend door de kamer.

Het waarom
Hoe gaat dat? Je raakt aan de praat naar aanleiding van een actueel probleem, komt op gang en voor je het weet gaat het over de kern: waarom is je bedrijf op aarde? Waarom stap je elke ochtend je bed uit om er te gaan werken? Zo'n gesprek 'overkwam' me laatst. Ik zat bij een opdrachtgever en liet net een collega een van mijn favoriete Ted Talks zien, van Simon Sinek toen de baas binnenkwam met een vraag over de webteksten die herschreven moesten worden. We liepen daar nogal tegenaan, want ze waren zo ongeïnspireerd. Zo precies hetzelfde als bij de concurrenten ('we zijn heel goed in ons vak, echt, kijk maar wat we allemaal kunnen!'), maar nergens komt het waarom naar voren. Dus greep ik het moment aan om het de baas zelf te vragen. Dat gebeurde hem niet dagelijks, het verraste hem zichtbaar. Gelukkig nam hij er de tijd voor, hij voelde zich uitgedaagd. En voor we het wisten zaten we in een zeer geïnspireerd gesprek over het waarom van dit advocatenkantoor. De uitkomsten zijn straks te lezen in de teksten op de vernieuwde website. Daar zit meer inspiratie in dan ooit.

donderdag 15 november 2012

Met je poten in de modder

Met je poten in de modder staan, dat is zo'n uitdrukking van ijdele managers die daarmee proberen te verhullen dat ze eigenlijk juist alleen nog maar binnen zitten. Ze willen ermee aantonen dat ze weten wat er op de werkvloer gebeurt. Echt de modder ingaan, dat doen ze al helemaal niet. Terwijl er niks inspirerender is dan buiten spelen, ook, of juist als je aan het werk bent. En daarvoor hoef je echt niet bij de plantsoenendienst te werken!

Op avontuur
Gisteren heb ik de daad bij het woord gevoegd. Ik had een afspraak met mijn businesscoach in Houten, een lelijk bakstenen dorp dat in de jaren 80 van de vorige eeuw ongetwijfeld trendy was. Onderweg naar Houten scheen de al wat lagerhangende herfstzon me soms hinderlijk in mijn gezicht, maar toen ik aankwam bij het kantoor van de coach, had diezelfde zon me wel op een idee gebracht: we gaan naar buiten, slenteren! De coach had ook al de hele dag binnen gezeten, dus die was er wel voor te porren. Twee collega's van kantoor konden ons niets meer vertellen over de omgeving dan de kortste weg naar het winkelcentrum. En dat wilden we niet, dus zijn we op avontuur gegaan. Binnen tien minuten liepen we in de muisstille natuur, langs weilanden, kleine stukjes bos, waaronder een speelbos, riviertjes en kronkelpaadjes. Het gesprek was energieker en afwisselender dan veel van de voorgaande gesprekken die we voerden. Alle te bespreken onderwerpen kwamen langs, en tussendoor hadden we het ook over vissen (niet onze hobby), wandelen, natuur, het leven. We zagen zelfs drie kleine reeën een dam oversteken. Dat beeld bracht me terug bij mijn jarenlange lidmaatschap van het Amsterdams smartlappenkoor: 'Twee reebruine ogen, die keken de jager aan', zingend liepen we door.

Glibberen en glijen
Toen het tijd werd om weer naar de bewoonde wereld te gaan, waren we behoorlijk afgedwaald en ging het gebaande pad de verkeerde kant op. Geen nood, 'dat zandpaadje daar' zou ons vast terugbrengen in de goede richting. Maar het zand werd al gauw modder, het pad boog af en we raakten zelfs even de weg kwijt. Bij het glibberen en glijen op onze keurige kantoorschoenen ging het soms maar net goed. Een paar keer zakten we tot onze enkels weg. Vies. En leuk! Als twee giechelende jongetjes kwamen we uiteindelijk weer terug op kantoor. Een leuke ervaring en een goed gesprek rijker! En die schoenen worden wel weer schoon.

dinsdag 13 november 2012

Druk en toch slenteren?

Juist als je het druk hebt, moet je slentertijd inbouwen. Ik zeg dit ook en vooral tegen mezelf, maar wie de schoen past... Als slenterambassadeur moet ik natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Vorige week lukte dat niet helemaal. Ik moest dan ook drie belangrijke 'verhalen' opleveren: mijn ondernemingsplan, een plan voor betere nieuwsbrieven voor advocaten en teksten voor mijn toekomstige website. Dus was ik hele dagen en avonden aan het werk. En 's nachts in die zin ook, dat het flink doormaalde in mijn kop. Het geeft maar weer aan dat ook een slenteraar zijn neus niet ophaalt voor hard werken. Sterker nog: ik kan daar erg van genieten. Zeker als die verhalen na een pijnlijke bevalling het levenslicht zien.
En na die slenterloze week was het contrast des te leuker toen ik weer even fijn achter de kindjes aan kon lopen, zonder haast. Eerst met dochter (2) en een vriendinnetje op een vrijdagochtend naar Artis geweest. Heerlijk ontspannen met die twee zorgeloze meisjes. Wat kunnen die genieten van zo'n ontdekkingstochtje! De rode ibis met zijn lange snavel deed het heel goed, en ook de pinguïns maakten indruk. Dinsdag mocht ik met de klas van zoonlief (5) naar het Scheepvaartmuseum, ook al zo'n leuk uitje. Ontroerend om het trotse hoofd te zien van dat blije jongetje toen ik zijn klas binnenkwam. En andersom was ik apetrots om te zien hoe makkelijk hij zich beweegt tussen zijn vriendjes. Dat zie je allemaal als je de waan van de dag achter je laat. Ik was erg blij dat ik het mezelf weer even toestond.


Centraal op de foto: mijn kleuter


donderdag 8 november 2012

Slenteren en tijdschrijven: gezworen vijanden

Ik vond in vorige banen tijdschrijven altijd een rampzalige bezigheid, al was het maar omdat er nooit iets met die informatie gedaan werd. Vaak kostte het me best veel tijd om tijd te schrijven, en die tijd kon je dan weer niet schrijven. En als ik eerlijk ben: mijn slentertochten waren natuurlijk niet altijd allemaal even goed weg te schrijven op een klant. In de advocatuur schrijft men elke 6 minuten. Als je dat een beetje langzaam doet, dat tijdschrijven per zes minuten, is dat het enige wat je doet.

Nu ik een aantal weken in de keuken heb gekeken van een advocatenkantoor, twijfel ik wel een beetje hoor: kan ik het die harde werkers aandoen om te gaan slenteren? Hoe kunnen ze dat verantwoorden? Tip: Ik zou het slenteren wegschrijven onder het kopje scholing, ontwikkeling of opleiding. Want het is zeker een leerzame ervaring, net zo waardevol als een uurtje vakliteratuur lezen. En als je zo hard werkt en achter je eigen staart aan holt, heb je het slenteren des te harder nodig. Ik hoorde het mezelf recent nog zeggen in een stressvol moment: zullen we even slenteren? Even de druk van de ketel halen, ademhalen, achterover leunen, het omdraaien. Het helpt, echt! Bij tijdschrijven zet je na zo'n ervaring: probleem succesvol opgelost. Kan niemand tegen zijn.