zaterdag 29 september 2012

Stelten van een Amsterdamse iep

 
Ik nam deze week de langzame route naar de crèche, die langs de studio's van DWDD in het Westerpark. Als ik haast heb is die weg niet handig, want meestal is het daar drukker. Met een beetje pech fiets je er dan een BN'er van zijn sokken. Maar ik hoefde niet heel snel, dus fietsslenterde ik over het Westergasterrein richting de snoephuisjes van SamSam, de crèche van dochterlief. Op het plein in het park stuitte ik op een verzameling houten meubels. Ter plekke werd er ook hout bewerkt. De afkomst van het hout boeide me: het waren bomen die in Amsterdam worden geveld om uiteenlopende redenen. Die bomen worden door de stichting Stadshout hergebruikt onder het motto: hout van de stad, voor de stad. Supergoed initiatief. Ons huis staat al vol genoeg, dus een stadshouten meubel wilde ik er niet bij hebben. Maar ze hadden ook stelten! Fijn, ouderwets vermaak waarop zelfs slenteren nog snel gaat. Dus wij hebben nu stelten van een Amsterdamse iep. Thuis moest ik het gelijk voordoen. Zonder te twijfelen, maar wel wat onwennig, stak ik de lange stokken achter mijn schouders, klauterde ik op de voetensteunen en kon ik de kindjes verblijden met een wankel tochtje op niveau.

woensdag 26 september 2012

Het toeval toelaten

Open staan, het toeval een kans geven, serendepity in mooi Engels: dat is slenteren. Het levert een heel vrij gevoel op als je jezelf toestaat het toeval meer ruimte te geven. Ooit eens bij een lezing over creativiteit gehoord dat je bijvoorbeeld de route naar je werk moet variëren, om je creativiteit te voeden. Dat kost wellicht tijd en soms is routine wel zo makkelijk. Maar het levert ook veel op: het pure geluk van nieuwe dingen zien en meemaken. Van een mooi geveltje, een grappige tekst op een muur tot die 'toevallige' ontmoeting met een oude bekende. Dat gebeurt je niet als je op routine vaart. In Psychologie magazine van ruim een jaar geleden zag ik een verhaal van (hé, wat een toeval) een oude bekende, journalist Manon Sikkel, waarin ze het toeval volledig zijn gang laat gaan. In vierentwintig uur maakt ze meer nieuwe dingen mee dan anders in een week. Heel erg inspirerend. 


maandag 24 september 2012

You can find inspiration in everything

You can find inspiration in everything... and if you can't, look again. Dit beweert althans Paul Smith, die fantastische Britse kledingontwerper. En ik kan het alleen maar met hem eens zijn. Paul Smith heeft sinds een tijdje ook een winkel in de Amsterdamse PC Hooftstraat. Zou hij ook slenteren? Ik denk het wel. In het boek You can find inspiration in everything (uit 2003, maar nog altijd even inspirerend) komt hij over als een rechtgeaard slenteraar. Geen rechte paden die hem brachten waar hij nu is, maar vele kronkelweggetjes. Hij had niet bedacht dat hij kleding wilde gaan ontwerpen, en er ook geen opleiding voor gevolgd, toen hij zijn eerste winkel opende. 'I had no idea about design (...) I just picked things up as I went along' zegt hij zelf. Als dat geen slenteren is! Op zijn zakenreizen neemt hij altijd de tijd om naar vlooienmarkten te gaan, 'in search of interesting pieces'. Gewoon, interessante dingen zoeken. En die dan in zijn winkel zetten. Of op kantoor, ter inspiratie. Schijnt nogal een bende te zijn, dat kantoor van hem, helemaal volgestouwd met interessante dingen. Hij kon de eerste tien jaar ook niet echt een definitie geven van zijn eigen stijl. Tot hij het in weer een interview 'Classic with a twist' noemde. 'And it sort of stuck', voegt hij eraan toe. So far voor het bedrijfsplan en de elevator pitch. Al zal hij intuïtief ontzettend goed geweten hebben waar hij mee bezig was. Briljant.

vrijdag 21 september 2012

Een tweedehands Carmiggelt

Ja hoor, hij is binnen. Het boekje Slenteren van Simon Carmiggelt. Voor vijf euro ex verzendkosten online op de kop getikt bij de Enschedese vestiging van De Slegte. Het boekje, een zevende druk uit 1977, is licht beschadigd. Dat stond er eerlijk bij vermeld op de site. Mijn tweedehands Carmiggelt stond volgens het Ex Libris eerder in de kast bij ene A. Maars. Die heb ik gelijk gegoogled, want ik zou graag een glimp opvangen van het leven van de vorige eigenaar. Het zou mooi zijn als ik kan ontdekken waarom hij of zij het van de hand deed. Google toont de resultaten voor Mars, maar die bedoelde ik dus niet, anders had ik dat wel gezocht. Als je Mars heet, koop je geen slenterboek. Marcheren is het tegenovergestelde van slenteren. Maars heten er minder, al zijn er volgens de telefoongids 19 in Nederland. Ach, ik verzin zelf wel een reden waarom Maars van deze literaire klassieker af wilde. Een volle boekenkast kan het niet zijn, want het is te klein om echt ruimte te maken. Is het boekje gedateerd? Misschien wel, ik hoop dat Carmiggelt tijdloos is, maar vrees het ergste voor zijn overlevering. Misschien kocht A. Maars het om de titel en was hij daarna diep teleurgesteld: er staat namelijk geeneen Kronkel in die ook letterlijk Slenteren heet. Valt dat even tegen. Ook ik hoopte op een mooi slenterverhaal van de grootmeester, die zijn tijd bij voorkeur kuierend, wandelend of slenterend doorbracht. Gelukkig zijn de verhalen vrijwel altijd een resultaat van zijn slentertochtjes en zou dus elk van zijn boeken Slenteren kunnen heten. Meest waarschijnlijk is dat A. Maars, net als Carmiggelt, letterlijk uitgeslenterd is, en dat zijn familie de hele boekencollectie na diens overlijden in een keer heeft afgeleverd bij De Slegte.

Naschrift, zaterdagochtend: Nou zeg, ik bevind me in goed gezelschap. Ook Grunberg en zijn moeder zweren bij Carmiggelt. Zie hier de Voetnoot erover in de Volkskrant van vanochtend:

donderdag 20 september 2012

In beweging blijven

Letterlijk en figuurlijk in beweging blijven, dat is slenteren voor mij. Het tegengestelde heb ik ook getest: ik heb eens een tijdje gemediteerd, toen de New Age ook mij bereikt had. Die ervaring heeft me geleerd dat het niks voor mij is om stil te zitten en te wachten tot mijn innerlijke stem zich roert, of wat de doelen van meditatie ook mogen zijn. Ik viel vaak in slaap tijdens die meditatiesessies, of liet mijn gedachten de vrije loop. Geheel tegen de principes in natuurlijk. 'Teveel mediteren heeft een soort 'psychisch verdrinken' tot gevolg en onvoorzichtige toepassing kan tot geestelijke ontsporing leiden', lees ik in datzelfde artikel op Wikipedia.
Ieder zijn hobby, maar mij zul je dus niet meer aantreffen met mijn benen krampachtig over elkaar gevouwen, op zoek naar de stilte. Geef mij maar het rumoer van de stad, de toevallige ontmoetingen en de leuke ontdekkingen. Als ik maar blijf bewegen, bij voorkeur op slippers. Al wordt het daar nu wel wat koud en nat voor.

woensdag 19 september 2012

Op papier slenteren: doodlen

Doodlen is ook een vorm van slenteren, suggereerde een trouwe lezer me. Als bewijs stuurde ze een link mee naar een Ted Talk over doodlen. Als je tijdens een vergadering wat aan het krassen bent in de kantlijn van de agenda, ergens ter hoogte van het punt WVTTK, of al eerder, bij de notulen van vorige week, ben je aan het doodlen. En dat is niet zo zinloos als je denkt, stelt Sunni Brown in een inspirerende TED Talk. Het helpt je bij het ordenen van je gedachten en bij het opnemen van informatie. Met cijfers onderbouwt ze haar stelling dat je zelfs meer informatie in je opneemt als je ogenschijnlijk alleen maar zit te krabbelen. Dat is volgens mij ook de kern van slenteren: je ziet en hoort heel veel en neemt alles beter in je op dan wanneer je snel, doelgericht een kant op gaat. En zowel doodlen als slenteren kunnen wel degelijk tot mooie resultaten leiden. Slenterend vormde Nel de Jager de Haarlemmerdijk en -straat tot wat ze nu zijn. En goede vriendin Karin startte haar kookimperium kokenmetkarin in feite ook met doodlen. De tekeningen waar haar huisstijl op leunt, oefende ze eindeloos tijdens vergaderingen in haar vaste banen, voordat ze naam maakte als culinair journalist. En of haar doodlen zin had...




maandag 17 september 2012

Lijflied van de slenteraar door Acda en De Munnik


Tot mijn grote vreugde kwam ik er dankzij een tip van een vriend achter dat Acda en De Munnik het lijflied van de slenteraar hebben gemaakt. Is alweer een half jaar oud, maar ik had het nog niet eerder gehoord. Het heet: Amsterdam (Hij Die Slentert). (...) En als je niet ergens zijn moet, moet je wel ergens snel vandaan. Maar oh, hij die slentert ziet pas echt de stad. Voor wie het wist en net als ik vergat waarom hij hier ooit kwam. Oh Amsterdam.(...) Haast je wat je wil, maar hij die slentert ziet pas Amsterdam. Ik had het niet mooier kunnen vertellen. Melancholische muziek en dito tekst. Hou ik wel van. Luister en oordeel zelf maar.

Picnics open mind

Dankzij vriendin Kitty kan ik 2 dagen naar Picnic festival. Die hebben ook wel een mooi slentermotto.

zaterdag 15 september 2012

Balletje trappen

Heerlijke momenten: voetballen met Nebio (5), in het doodlopende straatje bij ons om de hoek. Eerst hard overschieten, daarna partijtje. 'Maar dan moet je wel echt je best doen pap!' De doelpalen zijn een stoeprand en een steen. De tijd staat even stil als we ons fanatiek over het geïmproviseerde veldje bewegen. Wie er wint, weten we nooit en dat maakt ook niets uit. Konden we de tijd maar echt vastzetten.

donderdag 13 september 2012

Effectief slenteren met Nel de Jager

Al een tijdje volg ik Nel de Jager, winkelstraatmanager van de Amsterdamse Haarlemmerdijk op Twitter. Zij heeft door jarenlang praten, duwen, trekken, wheelen, dealen (en slenteren!) deze straat omgevormd van een verpauperde junkenmagneet tot een van de populairste winkelstraten van het land. Nel is voor mij dan ook een voorbeeld van een effectieve slenteraar. Ergens in april twitterde Nel dat mensen niet moeten denken dat haar vak bestaat uit 'maar een beetje kleppen met ondernemers.' Loop maar eens een dagje mee, zei ze er uitnodigend bij. Een uitnodiging om te slenteren, mooi! Niet veel later liep ik een middag met haar mee. Conclusie: Nel praat echt veel met ondernemers en regelt vervolgens alles wat nodig is om de straat te laten floreren. In goede samenwerking met een ieder die daaraan een bijdrage kan leveren, zegt ze er zelf bij.
Rommelig
Zo spreekt ze in koffietent Two for joy ('mijn kantoor') de nieuwe franchisenemer voor de Chocolate Factory. Volgens Nel had de vorige eigenaar zich er op verkeken. 'Hij is er zelf te weinig, doet niks, en heeft ongemotiveerd personeel.' Nel adviseert de nieuwe eigenaar over de huurprijs, die een stuk lager kan dan hem is voorgehouden.
Na deze afspraak zoeken we stadsfotograaf Thomas Schlijper op. 'Hij moet ergens in de straat zijn.' Schlijper heeft levensgrote foto's die geschikt zijn als muurversiering. Nel wil ze graag op een bouwschutting hangen. Op de schutting waren al de eerste posters verschenen van danceparty's, en dat maakt hem rommelig. Van de eigenaar van de winkel mag het, mits we de foto's zelf bevestigen. De winkelstraatmanager is pas tevreden als met zwarte verf (die ze direct gaat kopen bij de verfwinkel aan de overkant) ook de laatste poster is weggewerkt.

Als eerste

Nel kan over elke winkel in de straat wel iets vertellen. Om de tien meter wordt ze aangesproken door een ondernemer of een voorbijganger. Ze weet het meestal als eerste als een winkel niet zo lekker loopt en heeft dan al een lijstje met gegadigden. Daarmee voorkomt ze langdurige leegstand. Ze omschrijft haar rollen als zelfstandig ondernemer, adviseur over regelingen rondom ondernemerschap (subsidies, vergunningen), advocaat, huurrechtdeskundige, vastgoedontwikkelaar en projectontwikkelaar ineen.

Vrijwilliger
De Jager begon ooit als vrijwilliger; ze was eind jaren 80 'typmiep' voor de ondernemersvereniging, toen de straat op sterven na dood was. Begin jaren negentig nog concludeerde Economische Zaken van de gemeente dat de Haarlemmerdijk en –straat niet rendabel waren voor ondernemers. Als stadssocioloog en buurtbewoner dacht Nel daar anders over. Ze kreeg zelfs de sleutels van een heel aantal panden, zodat ze de vrijheid had er elke willekeurige winkel in te zetten, als het pand maar niet meer leeg stond. Hoe anders is het nu. Als De Jager een procent van de gestegen vastgoedprijs van elke pandjesbaas in de straat krijgt, kan ze heel rustig gaan leven.

Boos
Tijdens onze slentertocht passeren we een winkelier die op last van een ambtenaar moet stoppen met het schilderen van haar entree. Daar zou een vergunning voor nodig zijn. Volgens Nel is dat niet het geval. Ze adviseert het werk te hervatten 'en laat ze mij maar bellen als er weer problemen zijn'. Ambtenaren moeten ophouden ondernemers te pesten, stelt ze fel.
Boos wordt ze als het gaat over de plannen voor het Haarlemmerplein, helemaal aan het eind van de Haarlemmerdijk. Geen goed woord heeft ze over voor het gebouw dat er recent is opgetrokken, en nog minder voor het plan er een Albert Heijn in te vestigen. 'De geplande omvang is in strijd met het bestemmingsplan. En bovendien hebben we er al eentje in de straat.' Ze vermoedt een spelletje tussen de projectontwikkelaar en de nieuwe eigenaar van de panden. Wat haar betreft komt er een HEMA. 'Die trekt mensen tenminste de hele straat door.'

dinsdag 11 september 2012

Ramses Shaffy - melancholisch slenteraar

Een prachtig slenterlied van Ramses Shaffy: Stil in Amsterdam. De dronkemansmelancholie druipt ervan af, maar dat maakt het alleen maar mooier. Zeker in deze versie op YouTube (uit de documentaire over Shaffy uit 2002 van Pieter Fleury). Indrukwekkend beeld van een groots en meeslepend leven in verval. 'De auto's en de fietsen zijn levenloze dingen.'

Minder bekend lied, maar zo raak: Als het stormt is voor mij het echte slentergevoel.
Als 't stormt rond je schip
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Want de macht is te groot
En te klein is jouw boot
En de tijd zal 't getij weer keren

Als 't stormt in je hoofd
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een andere ree
En verzet je maar niet tegen 't verdriet
Want de tijd zal 't getij weer keren

Want de klip gaat niet opzij
En de wind gaat niet opzij
Je schip maakt haast slagzij
Want de storm gaat niet voorbij
Het geweld, het gevaar en de angst die hoort erbij
Je hulpkreet hoort erbij
Maak de zeilen nu maar vrij

Als 't stormt in je hart
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Zet het anker niet uit
Red niet je huid
Want de tijd zal 't getij weer keren...

maandag 10 september 2012

Slenteren is een gemoedstoestand

Ik kreeg dit weekend feedback van mijn broertje. Slenteren, dat is niks voor jou, jij hebt er juist altijd enorm de vaart in! Geduld is niet mijn sterkste kant, daar heeft 'ie een punt. Rust neem je maar als je achter de geraniums zit, zeg ik altijd tegen rustzoekende vrienden die de stad voorgoed verlaten omdat het in De Bilt, Haarlem of Abcoude zo lekker rustig wonen is.
En toch heeft mijn broertje ongelijk. Ik ben een overtuigd slenteraar. Als ik het mezelf toesta om te slenteren, of het nou in mijn hoofd is, online of echt buiten, dan bekruipt me een onbezorgd gevoel. Een open blik, nieuwsgierig, overal inspiratie uit halend: ik kan echt genieten van kleine ontdekkingstochten in de stad. Slenteren is een gemoedstoestand die smaakt naar meer. Je hoeft maar een ding goed te kunnen: kijken. En dat is helemaal niet rustig. Van al die inspiratie kan ik zelfs behoorlijk hyper worden. Verslavend goedje, dat slenteren.

vrijdag 7 september 2012

Lantaarnpalen eten geen kindjes

Niks leukers dan slenteren met een van de kindjes. Vanochtend door Artis gekuierd met Malena (2). In haar tempo, langs de door haar gekozen dieren. Een tijdje geleden heb ik het geheel anders ervaren, met een goede vriend en zijn twee (wat oudere) dochters. Zij waren duidelijk op zoek naar de ultieme beleving, het nog niet ontdekte dier of een andere vorm van snel geluk. En ze liepen dus in een recordtempo langs alle hokken, eigenlijk zonder echt te kijken. Na een uurtje hadden ze het wel weer gezien. Dan heb ik er geen lol in. 
Wij deden dat vanochtend met een stuk meer geduld. Malena vond de kamelen direct te gek, daar bleef ze al tien minuten naar kijken. Daarna wilde ze rechtdoor naar de leeuwen, en dan vooral de babyleeuw. Maar vlak voordat we daar waren, trokken de groooote schildpadden haar aandacht. Er had er eentje een dor blad op zijn rug. 'Daar kan hij niet bij papa, helpen?!' Waar andere ouders snel weer door willen (voor wie zijn ze eigenlijk in de dierentuin, vraag ik me dan af), blijf ik vrolijk naar mijn nieuwsgierige meisje kijken. Al moest ik mezelf wel inhouden toen ze op de terugweg, vlakbij de uitgang, ineens erg geïnteresseerd bleek in een lantaarnpaal: 'Wat is dit? Mag ik aanraken pappie?', want je weet het maar nooit in de dierentuin. Ja hoor meisje, raak maar aan, die eet geen kindjes.

donderdag 6 september 2012

Het Westerpark heeft alles

Voor een slenteraar is het Westerpark een geweldige bron van vermaak. Er is altijd wat te doen en dus zoveel te zien. Biologisch eten, rollende keukens, de kermis, Manuscripta, de crèche van onze kindjes, Amsterdam Fashion Week, de studio's van De Wereld Draait Door, de Bakkerswinkel en De Espressofabriek, maar ook mijn hardloopparcours, de volkstuin van vrienden, de kinderboerderij, de buurtboerderij en het Woeste Westen. Vandaag zag ik weer een geheel nieuwe activiteit: de opbouw van een stadion voor Davis Cup tennis. Leuk hoor.

woensdag 5 september 2012

Bijna tegen Mark Rutte aangeslenterd

IJsje gegeten met zoonlief; samen liepen we door het Westerpark waar net Rutte aankwam voor De Wereld Draait Door. Werd geïnterviewd door 1Vandaag. Zo kom je nog eens iemand tegen als je onderweg bent naar nergens.

Mijn definitie van slenteren

Slenteren is voor mij een gemoedstoestand en een bewegingsvorm tegelijk. Het is rustig, zeker niet gehaast, open voor andere invloeden, ongericht maar opmerkzaam.  
Slenteren kun je in mijn definitie overal:
- door de parken en straten van Amsterdam
- door de krochten van je eigen hoofd
- over het wereldwijde web
- over de gangen van het bedrijf waar je werkt
- op reis door de wereld
Zelf wissel ik al deze slenterplekken vaak af, want verveling ligt op de loer. Heb ik daar een doel bij? Ja en nee. Ja, ik wil graag mijn gedachten op een rijtje zetten, ideeën opdoen en ze met anderen delen. En nee: de richting ligt per definitie niet vast. Het is mijn manier om inspiratie op te doen. Al slenterend laaf ik mij aan de wereld om me heen.
Al sinds het moment dat ik afstudeerde als jurist (in 1994) zou ik graag van slenteren mijn beroep maken. Tot op de dag van vandaag kan ik er nog niet van leven, maar zonder slenteren kan ik ook niet. Het is de meest inspirerende bezigheid die ik ken. Deze blog is er voor het delen van dingen die me opvallen tijdens mijn rondjes en de ideeën die ik al slenterend opdoe.