zondag 16 december 2012

Slenteren langs mooie plaatjes

Al een tijdje had ik een Pinterest account. Ooit aangemaakt omdat ik er veel over had gelezen en het idee van een sociaal network rondom mooie beelden me wel aansprak. Maar eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik ermee moest, tot laatst de vormgeefster van mijn huisstijl me vroeg om haar met beelden mijn smaak te omschrijven. Moeilijk! En leuk, zeker omdat ik daar Pinterest heel goed bij kon gebruiken.

Voorzichtig begin
Een van mijn pins: kleurrijke schoenen
Slenterend over het internet, zoekend naar de mooiste plaatjes, kon ik elk beeld dat me boeide vastpinnen. In no time had ik mijn favoriete schoenen, kleding, foto's en een paar mooie gebouwen op een rijtje gezet. En dat is nog maar een voorzichtig begin. Pinterest geeft het schijnbaar doelloze surfen ineens een doel, namelijk het maken van een verzameling van mooie plaatjes.

Kleurrijk, creatief
Is dat belangrijk dan? Ja, dat kan het zijn; een gesprek aan de hand van de vraag 'wat vind je mooi (en vooral: waarom vind je dat?)' kan je naar hele andere, onverwachte drijfveren leiden, die uiteindelijk helpen bij het beantwoorden van de vraag waarom je doet wat je doet. Bij mij bleken kleurrijk, beweging en een twist (iets grappigs, creatiefs) de rode draad in mijn voorkeuren te zijn. Dat had ik zonder het in Pinterest gemaakte overzicht waarschijnlijk niet zo benoemd. 


vrijdag 7 december 2012

Slenteren.nl is live!

Met dank aan een aardige dame die zo vriendelijk was de domeinnaam aan me te verkopen, ben ik de trotse bezitter van de www.slenteren.nl! De vorige eigenaar was niet meer zo goed ter been, zei ze zelf, dus slenteren zat er niet meer zo in. Ooit gebruikte ze de domeinnaam voor een site over haar omzwervingen door steden waar haar man een congres bezocht. Zij slenterde intussen fijn wat buiten rond. Dat is trouwens ook een tip voor de congresgangers zelf: neem de tijd om te slenteren, in plaats van de hele dag in een volle zaal door te brengen. Slenter door de wandelgangen, skip een minder interessante spreker en slenter een blokje om met een recent opgedaan contact. Maar dat kan deze mevrouw dus niet meer.

Slenteren.nl live
De verkoopster en ik hebben samen nog behoorlijk wat moeite moeten doen om de naam ook echt naar mij over te zetten, gedoe met een token, onvindbare klantenservice en een gewijzigd mailadres dat niet bekend was bij de host, pfff. En daarna heb ik nog weer een tijdje lopen stoeien met de techniek, voordat ik de doorverwijzing voor elkaar had van de leverancier van de domeinnaam naar Blogspot. Maar nu is slenteren.nl dus live, zodat je niet meer via slenteren.blogspot.nl naar deze blog hoeft.

Slenteren als werkwijze
Nu wordt het nog veel serieuzer, dat slenteren. Ik pas het inmiddels ook toe als werkwijze voor Meester in communicatie. Als ik juristen help communiceren, wil ik ze eerst vragen of we samen kunnen ontsnappen aan de waan van hun dag, aan de zesminutendruk van hun tijdregistratiesysteem. Dat doen we slenterend. Binnen of buiten kantoor, dat maakt niet uit. Op slenteren.nl zal ik vertellen wat we ontdekken tijdens die slentertochten.

woensdag 28 november 2012

Een goed gesprek plan je niet, dat ontstaat slenterend

Als ik je uitnodig voor een gesprek over 'het waarom' van je bedrijf, maak je dan direct ruimte vrij in je agenda? Ligt een beetje aan onze relatie natuurlijk, maar stel dat ik voor een opdracht bij je over de vloer ben? Ja, dan kan het gebeuren dat we er volgende week een gaatje voor kunnen prikken. Tussen twee andere meetings door natuurlijk, op kantoor, het jouwe. Ik wil niet ondankbaar overkomen, maar dan is het eigenlijk al niet meer nodig, wat mij betreft. Een goed gesprek plan je niet een week van te voren. Dat ontstaat spontaan, slenterend eigenlijk, zonder agenda in de buurt, op de rand van je bureau of drentelend door de kamer.

Het waarom
Hoe gaat dat? Je raakt aan de praat naar aanleiding van een actueel probleem, komt op gang en voor je het weet gaat het over de kern: waarom is je bedrijf op aarde? Waarom stap je elke ochtend je bed uit om er te gaan werken? Zo'n gesprek 'overkwam' me laatst. Ik zat bij een opdrachtgever en liet net een collega een van mijn favoriete Ted Talks zien, van Simon Sinek toen de baas binnenkwam met een vraag over de webteksten die herschreven moesten worden. We liepen daar nogal tegenaan, want ze waren zo ongeïnspireerd. Zo precies hetzelfde als bij de concurrenten ('we zijn heel goed in ons vak, echt, kijk maar wat we allemaal kunnen!'), maar nergens komt het waarom naar voren. Dus greep ik het moment aan om het de baas zelf te vragen. Dat gebeurde hem niet dagelijks, het verraste hem zichtbaar. Gelukkig nam hij er de tijd voor, hij voelde zich uitgedaagd. En voor we het wisten zaten we in een zeer geïnspireerd gesprek over het waarom van dit advocatenkantoor. De uitkomsten zijn straks te lezen in de teksten op de vernieuwde website. Daar zit meer inspiratie in dan ooit.

donderdag 15 november 2012

Met je poten in de modder

Met je poten in de modder staan, dat is zo'n uitdrukking van ijdele managers die daarmee proberen te verhullen dat ze eigenlijk juist alleen nog maar binnen zitten. Ze willen ermee aantonen dat ze weten wat er op de werkvloer gebeurt. Echt de modder ingaan, dat doen ze al helemaal niet. Terwijl er niks inspirerender is dan buiten spelen, ook, of juist als je aan het werk bent. En daarvoor hoef je echt niet bij de plantsoenendienst te werken!

Op avontuur
Gisteren heb ik de daad bij het woord gevoegd. Ik had een afspraak met mijn businesscoach in Houten, een lelijk bakstenen dorp dat in de jaren 80 van de vorige eeuw ongetwijfeld trendy was. Onderweg naar Houten scheen de al wat lagerhangende herfstzon me soms hinderlijk in mijn gezicht, maar toen ik aankwam bij het kantoor van de coach, had diezelfde zon me wel op een idee gebracht: we gaan naar buiten, slenteren! De coach had ook al de hele dag binnen gezeten, dus die was er wel voor te porren. Twee collega's van kantoor konden ons niets meer vertellen over de omgeving dan de kortste weg naar het winkelcentrum. En dat wilden we niet, dus zijn we op avontuur gegaan. Binnen tien minuten liepen we in de muisstille natuur, langs weilanden, kleine stukjes bos, waaronder een speelbos, riviertjes en kronkelpaadjes. Het gesprek was energieker en afwisselender dan veel van de voorgaande gesprekken die we voerden. Alle te bespreken onderwerpen kwamen langs, en tussendoor hadden we het ook over vissen (niet onze hobby), wandelen, natuur, het leven. We zagen zelfs drie kleine reeën een dam oversteken. Dat beeld bracht me terug bij mijn jarenlange lidmaatschap van het Amsterdams smartlappenkoor: 'Twee reebruine ogen, die keken de jager aan', zingend liepen we door.

Glibberen en glijen
Toen het tijd werd om weer naar de bewoonde wereld te gaan, waren we behoorlijk afgedwaald en ging het gebaande pad de verkeerde kant op. Geen nood, 'dat zandpaadje daar' zou ons vast terugbrengen in de goede richting. Maar het zand werd al gauw modder, het pad boog af en we raakten zelfs even de weg kwijt. Bij het glibberen en glijen op onze keurige kantoorschoenen ging het soms maar net goed. Een paar keer zakten we tot onze enkels weg. Vies. En leuk! Als twee giechelende jongetjes kwamen we uiteindelijk weer terug op kantoor. Een leuke ervaring en een goed gesprek rijker! En die schoenen worden wel weer schoon.

dinsdag 13 november 2012

Druk en toch slenteren?

Juist als je het druk hebt, moet je slentertijd inbouwen. Ik zeg dit ook en vooral tegen mezelf, maar wie de schoen past... Als slenterambassadeur moet ik natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Vorige week lukte dat niet helemaal. Ik moest dan ook drie belangrijke 'verhalen' opleveren: mijn ondernemingsplan, een plan voor betere nieuwsbrieven voor advocaten en teksten voor mijn toekomstige website. Dus was ik hele dagen en avonden aan het werk. En 's nachts in die zin ook, dat het flink doormaalde in mijn kop. Het geeft maar weer aan dat ook een slenteraar zijn neus niet ophaalt voor hard werken. Sterker nog: ik kan daar erg van genieten. Zeker als die verhalen na een pijnlijke bevalling het levenslicht zien.
En na die slenterloze week was het contrast des te leuker toen ik weer even fijn achter de kindjes aan kon lopen, zonder haast. Eerst met dochter (2) en een vriendinnetje op een vrijdagochtend naar Artis geweest. Heerlijk ontspannen met die twee zorgeloze meisjes. Wat kunnen die genieten van zo'n ontdekkingstochtje! De rode ibis met zijn lange snavel deed het heel goed, en ook de pinguïns maakten indruk. Dinsdag mocht ik met de klas van zoonlief (5) naar het Scheepvaartmuseum, ook al zo'n leuk uitje. Ontroerend om het trotse hoofd te zien van dat blije jongetje toen ik zijn klas binnenkwam. En andersom was ik apetrots om te zien hoe makkelijk hij zich beweegt tussen zijn vriendjes. Dat zie je allemaal als je de waan van de dag achter je laat. Ik was erg blij dat ik het mezelf weer even toestond.


Centraal op de foto: mijn kleuter


donderdag 8 november 2012

Slenteren en tijdschrijven: gezworen vijanden

Ik vond in vorige banen tijdschrijven altijd een rampzalige bezigheid, al was het maar omdat er nooit iets met die informatie gedaan werd. Vaak kostte het me best veel tijd om tijd te schrijven, en die tijd kon je dan weer niet schrijven. En als ik eerlijk ben: mijn slentertochten waren natuurlijk niet altijd allemaal even goed weg te schrijven op een klant. In de advocatuur schrijft men elke 6 minuten. Als je dat een beetje langzaam doet, dat tijdschrijven per zes minuten, is dat het enige wat je doet.

Nu ik een aantal weken in de keuken heb gekeken van een advocatenkantoor, twijfel ik wel een beetje hoor: kan ik het die harde werkers aandoen om te gaan slenteren? Hoe kunnen ze dat verantwoorden? Tip: Ik zou het slenteren wegschrijven onder het kopje scholing, ontwikkeling of opleiding. Want het is zeker een leerzame ervaring, net zo waardevol als een uurtje vakliteratuur lezen. En als je zo hard werkt en achter je eigen staart aan holt, heb je het slenteren des te harder nodig. Ik hoorde het mezelf recent nog zeggen in een stressvol moment: zullen we even slenteren? Even de druk van de ketel halen, ademhalen, achterover leunen, het omdraaien. Het helpt, echt! Bij tijdschrijven zet je na zo'n ervaring: probleem succesvol opgelost. Kan niemand tegen zijn.

zaterdag 27 oktober 2012

'Ben jij de burgemeester?'

Terugdenkend aan wanneer ik het slenteren ben gaan waarderen, kom ik uit in mijn studententijd. Ik woonde op de Oudegracht in Utrecht, in een huis met 9 jongens, waar het woord privacy ver te zoeken was. Je had er nooit een moment voor jezelf. De enige momenten van reflectie had ik als ik ons huishondje Hennie uitliet. Met hem kon ik uren door de Utrechtse binnenstad slenteren. Langs hofjes, over de Singels, door de winkelstraten. Omdat ik daar zo vaak vertoefde, kende ik de binnenstad op een gegeven moment heel goed. Ik volgde verbouwingen van winkels op de voet, altijd benieuwd wat er nu weer voor nieuws kwam. En ik kende de meeste usual suspects in de stad, in ieder geval van gezicht. Van de rondhangende junkies en zwervers, tot de winkeliers, caféhouders, de uitbater van de fruitkar, en de mevrouw van Vietnamese loempia's. Die heeft mijn studiebeurs met haar eeuwige glimlach effectief uit mijn zak geklopt. De zondagochtend was mijn favoriete slentermoment. Niemand in de stad, op een late kroegtijger en een vroege kerkganger na. En Hennie en ik dus, slenterend richting Nieuwegracht en Lepelenburg door wat nu het Museumkwartier heet.

Oudegracht 141 bis, vertrekpunt van mijn Utrechtse slentertochten

Als slenteraar moet je natuurlijk wel goed om je heen kijken. Althans, in mijn definitie van slenteren wel. Goed kijken, loeren, nieuwe dingen ontdekken, ik deed en doe het vol overgave. Mijn toenmalige vriendinnetje vroeg me op een gegeven moment zelfs of ik (dacht dat ik) de burgemeester was. Doordat ik mensen aankeek onderweg, werd ik vaak gegroet. Het lijkt wat creepy, maar ik denk dat het gewoon mijn Brabantse komaf is. Daar was het heel normaal dat je ook onbekende voorbijgangers groette op straat. Die gewoonte is er in Amsterdam definitief uitgeslopen, al is het maar omdat het soms gewoon gevaarlijk is iets of iemand te lang aan te kijken. Maar de neiging zit er nog steeds in. Het is een combinatie van bemoeizucht en nieuwsgierigheid, met de nadruk op het laatste. En dat wordt lang niet door iedereen op prijs gesteld. Begrijpelijk. Maar voor een slenteraar zijn het wel belangrijke eigenschappen.



maandag 22 oktober 2012

Het nieuwste werken

Hoe nieuw is het nieuwe werken eigenlijk? Volgens mij bestaat die term alweer een tijd, ook al is het voor veel mensen nog een ver van hun bed show. Het is dus tijd voor het nieuwste werken. Niet alleen flexibel werken binnen eenzelfde kantoor of bedrijf, maar telkens bij een ander bedrijf.
Ik zie het wel zitten en zou het graag in praktijk brengen: elke dag (of hoogstens een week) werken op een ander kantoor. Ik zie mezelf wel slenteren door kantorenland; de cultuur van een bedrijf opsnuiven, actuele vragen onderzoeken, creatieve ideeën voor verandering achterlaten en weer verder trekken. Professioneel speeddaten!
Moet kunnen: er is altijd wel een werkplekje vrij (meestal veel meer) en meer dan Wifi en koffie heb ik niet nodig. In een blog vertel ik over mijn belevenissen, ontmoetingen, gesprekken. Het is een soort antropoligische missie door de wereld van de werkende medemens. In de oertijd van het internet, meer dan 10 jaar geleden, gebeurde dit al eens, maar dan niet langs kantoren maar als wereldreis langs gastvrije mensen all over the world. Let me stay for a day, met een gelijknamige website, was een internethit in 2001 tot 2003. Deze Nederlandse avonturier, Ramon Stoppelenburg, liet zich bij zijn wereldreis leiden door de uitnodigingen die hij van over de hele wereld kreeg. Dat is nog eens slenteren!
Ik zie dus een moderne variant voor me van let me stay for a day, eerst maar eens nine-to-five in Nederland: let me work for a week. Kantoren genoeg, zou ik zo zeggen. Wie nodigt me uit?

maandag 15 oktober 2012

Wisselende contacten

Niets zo geestdodend als elke dag op dezelfde werkplek, met hetzelfde uitzicht en dezelfde collega tegenover je hetzelfde werk doen. Daar kan ik goed over meepraten, want ik heb het zelf ook jaren gedaan. In mijn allereerste baan had ik zelfs de 'luxe' dat ik achter mijn bureau in slaap kon vallen, als mijn collega er een dagje niet was. Niemand die het zag, behalve de koffiejuffrouw die een paar keer per dag langskwam. Opa vertelt... Of niet, want op deze manier doen vele vele mensen nog steeds hun dagelijks werk. Op dezelfde plek. Met dezelfde kamergenoot. En hetzelfde uitzicht.

Slenterhart
In mijn laatste baan, bij de Rabobank, kwam het nieuwe werken stevig doorzetten. Ook dat had zo zijn nadelen (vrijwel niemand wist dat je weg was geweest, na een maand vakantie), maar de voordelen hadden de overhand. Ik vond het heel verfrissend om veel wisselende contacten te hebben, te kunnen werken op de plek die mij het beste uitkwam en desnoods tien keer per dag te verkassen als ik even geen rust in mijn kont had. Voor een slenteraar is het de allerbeste manier van werken, ik kon er elke dag mijn slenterhart ophalen. Ik kan het iedereen aanraden: verander regelmatig van (kantoor)omgeving. Maar let op: de kans dat je als nieuwe werker ooit nog terugkunt, is niet zo groot.

dinsdag 9 oktober 2012

Een geïnspireerd mens telt voor twee

Ik geloof dat een geïnspireerd mens voor twee telt. Als je iets met inspiratie doet, lever je twee keer zoveel resultaat op dan wanneer je het doet omdat het moet. Ik geloof dat je met inspiratie over de grenzen van je functie heengaat, voorbij de muren van je opdracht, je afdeling, de gezamenlijke winstdoelstelling, de orders van de baas. Of diens baas. Maar dat leidt toch tot chaos, zul je zeggen. Tsja, alsof het huidige efficiencydenken, compleet met performance managementcycli en jaarlijks opgeschroefde winstgroeidoelstellingen onze samenleving in een rustig vaarwater hebben gebracht. Die machinerie staat hartstikke stil. En uit chaos komen juist de mooiste vernieuwingen voort. In iets andere bewoordingen stelt Simon Sinek het gisteren ook in een tweet: Efficiency is driven by numbers. Innovation is driven by passion. Numbers should never be a justification to restrain passion.
Ik geloof dat passie voortkomt uit inspiratie. Of misschien zijn het wel twee verschillende woorden voor hetzelfde gevoel. En inspiratie krijg je door te bewegen, te slenteren en je ogen en oren de kost te geven. Ik kan geïnspireerd worden door een woord op straat, een grappig naambordje op een gevel of een creatieve kreet in een etalage. Of van de zon die opkomt boven de stad op een mistige herfstochtend. Die dingen vallen me alleen op als ik er voor open sta. Het gevoel dat ik daar uit haal geeft me de inspiratie om te doen wat ik doe, met dubbel zoveel energie.

donderdag 4 oktober 2012

Bewegen is het nieuwe groeien

De Europese economie ligt al een paar jaar op apegapen. Ondanks een enkel wanhopig positief lijkend bericht dat er een opleving is geconstateerd, lijkt de misère toch vooral voort te duren. Ook het CBS ziet een aanhoudende laagconjunctuur in haar laatste conjunctuurklok. Ik sta niet alleen als ik zeg dat de dwangmatige economische groei van de periode tot 2008 voorlopig niet meer terugkomt. Sterker nog, misschien is dat wel voorgoed voorbij. Beleidsmakers in het bedrijfsleven en bij de overheid willen daar nog niet aan, maar ik geloof niet dat het nog zin heeft om in te zetten op een verplicht percentage winstgroei per jaar. Met een mooie bonus voor de medewerkers van de maand die blind achter de winstdoelstelling aan hebben gewerkt en een fijne dividenduitkering voor de aandeelhouders die niet verder kijken dan het volgende kwartaal.
Bij de pakken neerzitten is al helemaal geen oplossing: ik denk dat slenteren de enige manier is om uit het dal te komen. Letterlijk fysiek slenteren, maar zeker ook in overdrachtelijke zin: bewegen, een kant op gaan, een stap maken, van het rechte pad afwijken.
Hoe dan? Ga eens met wat collega's de hei op (maar dan echt, in plaats van een zogenoemde heidag in een vergaderzaal door te brengen), en praat zonder vaste agenda over wat je bezighoudt. Kijk intussen goed om je heen, neem de tijd voor je omgeving, laat je inspireren, haal regelmatig diep adem en kijk nog eens om je heen. Die frisse lucht geeft meer inspiratie dan welke winstdoelstelling dan ook. Ik geloof dat beweging het nieuwe groeien is. Als je samen een visie deelt over het bedrijf of de organisatie waar je werkt en je gunt elkaar en jezelf regelmatig de tijd om te slenteren, te bewegen, om out of the box te denken zoals dat heet, dan kom je vanzelf tot betere resultaten. We zijn toch allemaal slim en (hoog) opgeleid genoeg om die verantwoordelijkheid aan te kunnen? Met oprechte inspiratie kom je een eind verder dan met verplichte groeicijfers. Zo slenteren we de crisis uit!

Duinpad met heide in Bergen aan Zee


maandag 1 oktober 2012

Slenteren goed voor je gezondheid

Gij zult meer slenteren, stond er groot als kop in de Volkskrant van 8 juni van dit jaar. Dat klonk mij natuurlijk als muziek in de oren. Een gebod om te slenteren, omdat het volgens bewegingswetenschapper Hans Savelberg van de Universiteit van Maastricht gewoon heel gezond voor je is. Al vind ik slenteren meer dan fysieke beweging. Voor mij is het een vorm van hersengymnastiek, je doet er inspiratie mee op, het onthaast, slenterend sta je open voor nieuwe invloeden en voor het onverwachte. Kortom: slenteren verruimt je geest. Maar vanuit het principe gezonde geest in een gezond lichaam, juich ik de gezondheidswinst van slenteren dus ook zeker toe. Savelberg heeft in een onderzoek studenten drie verschillende regimes opgelegd: een inactief regime, een sportregime en een slenterregime. In dat slenterregime moesten de deelnemers aan het onderzoek 5 uur per dag staan, lopen of slenteren. De slenteraars vertoonden al binnen vier dagen betere bloedwaarden. 'Sporten kan een manier zijn om meer te bewegen, maar als je daarnaast weinig actief bent, heeft het geen nut,' aldus Savelberg. Volgens hem gaat het er vooral om dat we minder uren per dag stilzitten. 

http://www.laverbe.nl/cases/gezondheid-en-zorg/393-campagne-prikkelt-de-aandacht.html
Reclamecampagne voor lunchwandelen

En de kantoorslaaf dan?

Is dit slecht nieuws voor de moderne kantoorslaaf? Tot voor kort leidde ik ook een vooral zittend kantoorbestaan, maar ik denk dat ook op kantoor veel meer bewogen kan worden. Bekend is natuurlijk het advies om de trap te nemen, in plaats van de lift. Zelf (veel) koffie halen helpt ook. Helemaal leuk: haal koffie op een andere afdeling, zo hoor je ook nog eens wat over het werk van collega's. Minder mailen naar (naaste) collega's is ook nuttig. Slenter even bij elkaar naar binnen om te melden wat je anders in een mail zou zetten. Een collega van mij (hij heette Van Dun en deed zijn naam eer aan) maakte elke dag een lunchwandeling, en hij liep zelden een dag hetzelfde rondje. Ik was er meestal 'te druk' voor, maar eigenlijk benijdde ik hem erom. Just do it, zeiden ze bij Nike al. En die weten ook wel iets van gezond leven.

zaterdag 29 september 2012

Stelten van een Amsterdamse iep

 
Ik nam deze week de langzame route naar de crèche, die langs de studio's van DWDD in het Westerpark. Als ik haast heb is die weg niet handig, want meestal is het daar drukker. Met een beetje pech fiets je er dan een BN'er van zijn sokken. Maar ik hoefde niet heel snel, dus fietsslenterde ik over het Westergasterrein richting de snoephuisjes van SamSam, de crèche van dochterlief. Op het plein in het park stuitte ik op een verzameling houten meubels. Ter plekke werd er ook hout bewerkt. De afkomst van het hout boeide me: het waren bomen die in Amsterdam worden geveld om uiteenlopende redenen. Die bomen worden door de stichting Stadshout hergebruikt onder het motto: hout van de stad, voor de stad. Supergoed initiatief. Ons huis staat al vol genoeg, dus een stadshouten meubel wilde ik er niet bij hebben. Maar ze hadden ook stelten! Fijn, ouderwets vermaak waarop zelfs slenteren nog snel gaat. Dus wij hebben nu stelten van een Amsterdamse iep. Thuis moest ik het gelijk voordoen. Zonder te twijfelen, maar wel wat onwennig, stak ik de lange stokken achter mijn schouders, klauterde ik op de voetensteunen en kon ik de kindjes verblijden met een wankel tochtje op niveau.

woensdag 26 september 2012

Het toeval toelaten

Open staan, het toeval een kans geven, serendepity in mooi Engels: dat is slenteren. Het levert een heel vrij gevoel op als je jezelf toestaat het toeval meer ruimte te geven. Ooit eens bij een lezing over creativiteit gehoord dat je bijvoorbeeld de route naar je werk moet variëren, om je creativiteit te voeden. Dat kost wellicht tijd en soms is routine wel zo makkelijk. Maar het levert ook veel op: het pure geluk van nieuwe dingen zien en meemaken. Van een mooi geveltje, een grappige tekst op een muur tot die 'toevallige' ontmoeting met een oude bekende. Dat gebeurt je niet als je op routine vaart. In Psychologie magazine van ruim een jaar geleden zag ik een verhaal van (hé, wat een toeval) een oude bekende, journalist Manon Sikkel, waarin ze het toeval volledig zijn gang laat gaan. In vierentwintig uur maakt ze meer nieuwe dingen mee dan anders in een week. Heel erg inspirerend. 


maandag 24 september 2012

You can find inspiration in everything

You can find inspiration in everything... and if you can't, look again. Dit beweert althans Paul Smith, die fantastische Britse kledingontwerper. En ik kan het alleen maar met hem eens zijn. Paul Smith heeft sinds een tijdje ook een winkel in de Amsterdamse PC Hooftstraat. Zou hij ook slenteren? Ik denk het wel. In het boek You can find inspiration in everything (uit 2003, maar nog altijd even inspirerend) komt hij over als een rechtgeaard slenteraar. Geen rechte paden die hem brachten waar hij nu is, maar vele kronkelweggetjes. Hij had niet bedacht dat hij kleding wilde gaan ontwerpen, en er ook geen opleiding voor gevolgd, toen hij zijn eerste winkel opende. 'I had no idea about design (...) I just picked things up as I went along' zegt hij zelf. Als dat geen slenteren is! Op zijn zakenreizen neemt hij altijd de tijd om naar vlooienmarkten te gaan, 'in search of interesting pieces'. Gewoon, interessante dingen zoeken. En die dan in zijn winkel zetten. Of op kantoor, ter inspiratie. Schijnt nogal een bende te zijn, dat kantoor van hem, helemaal volgestouwd met interessante dingen. Hij kon de eerste tien jaar ook niet echt een definitie geven van zijn eigen stijl. Tot hij het in weer een interview 'Classic with a twist' noemde. 'And it sort of stuck', voegt hij eraan toe. So far voor het bedrijfsplan en de elevator pitch. Al zal hij intuïtief ontzettend goed geweten hebben waar hij mee bezig was. Briljant.

vrijdag 21 september 2012

Een tweedehands Carmiggelt

Ja hoor, hij is binnen. Het boekje Slenteren van Simon Carmiggelt. Voor vijf euro ex verzendkosten online op de kop getikt bij de Enschedese vestiging van De Slegte. Het boekje, een zevende druk uit 1977, is licht beschadigd. Dat stond er eerlijk bij vermeld op de site. Mijn tweedehands Carmiggelt stond volgens het Ex Libris eerder in de kast bij ene A. Maars. Die heb ik gelijk gegoogled, want ik zou graag een glimp opvangen van het leven van de vorige eigenaar. Het zou mooi zijn als ik kan ontdekken waarom hij of zij het van de hand deed. Google toont de resultaten voor Mars, maar die bedoelde ik dus niet, anders had ik dat wel gezocht. Als je Mars heet, koop je geen slenterboek. Marcheren is het tegenovergestelde van slenteren. Maars heten er minder, al zijn er volgens de telefoongids 19 in Nederland. Ach, ik verzin zelf wel een reden waarom Maars van deze literaire klassieker af wilde. Een volle boekenkast kan het niet zijn, want het is te klein om echt ruimte te maken. Is het boekje gedateerd? Misschien wel, ik hoop dat Carmiggelt tijdloos is, maar vrees het ergste voor zijn overlevering. Misschien kocht A. Maars het om de titel en was hij daarna diep teleurgesteld: er staat namelijk geeneen Kronkel in die ook letterlijk Slenteren heet. Valt dat even tegen. Ook ik hoopte op een mooi slenterverhaal van de grootmeester, die zijn tijd bij voorkeur kuierend, wandelend of slenterend doorbracht. Gelukkig zijn de verhalen vrijwel altijd een resultaat van zijn slentertochtjes en zou dus elk van zijn boeken Slenteren kunnen heten. Meest waarschijnlijk is dat A. Maars, net als Carmiggelt, letterlijk uitgeslenterd is, en dat zijn familie de hele boekencollectie na diens overlijden in een keer heeft afgeleverd bij De Slegte.

Naschrift, zaterdagochtend: Nou zeg, ik bevind me in goed gezelschap. Ook Grunberg en zijn moeder zweren bij Carmiggelt. Zie hier de Voetnoot erover in de Volkskrant van vanochtend:

donderdag 20 september 2012

In beweging blijven

Letterlijk en figuurlijk in beweging blijven, dat is slenteren voor mij. Het tegengestelde heb ik ook getest: ik heb eens een tijdje gemediteerd, toen de New Age ook mij bereikt had. Die ervaring heeft me geleerd dat het niks voor mij is om stil te zitten en te wachten tot mijn innerlijke stem zich roert, of wat de doelen van meditatie ook mogen zijn. Ik viel vaak in slaap tijdens die meditatiesessies, of liet mijn gedachten de vrije loop. Geheel tegen de principes in natuurlijk. 'Teveel mediteren heeft een soort 'psychisch verdrinken' tot gevolg en onvoorzichtige toepassing kan tot geestelijke ontsporing leiden', lees ik in datzelfde artikel op Wikipedia.
Ieder zijn hobby, maar mij zul je dus niet meer aantreffen met mijn benen krampachtig over elkaar gevouwen, op zoek naar de stilte. Geef mij maar het rumoer van de stad, de toevallige ontmoetingen en de leuke ontdekkingen. Als ik maar blijf bewegen, bij voorkeur op slippers. Al wordt het daar nu wel wat koud en nat voor.

woensdag 19 september 2012

Op papier slenteren: doodlen

Doodlen is ook een vorm van slenteren, suggereerde een trouwe lezer me. Als bewijs stuurde ze een link mee naar een Ted Talk over doodlen. Als je tijdens een vergadering wat aan het krassen bent in de kantlijn van de agenda, ergens ter hoogte van het punt WVTTK, of al eerder, bij de notulen van vorige week, ben je aan het doodlen. En dat is niet zo zinloos als je denkt, stelt Sunni Brown in een inspirerende TED Talk. Het helpt je bij het ordenen van je gedachten en bij het opnemen van informatie. Met cijfers onderbouwt ze haar stelling dat je zelfs meer informatie in je opneemt als je ogenschijnlijk alleen maar zit te krabbelen. Dat is volgens mij ook de kern van slenteren: je ziet en hoort heel veel en neemt alles beter in je op dan wanneer je snel, doelgericht een kant op gaat. En zowel doodlen als slenteren kunnen wel degelijk tot mooie resultaten leiden. Slenterend vormde Nel de Jager de Haarlemmerdijk en -straat tot wat ze nu zijn. En goede vriendin Karin startte haar kookimperium kokenmetkarin in feite ook met doodlen. De tekeningen waar haar huisstijl op leunt, oefende ze eindeloos tijdens vergaderingen in haar vaste banen, voordat ze naam maakte als culinair journalist. En of haar doodlen zin had...




maandag 17 september 2012

Lijflied van de slenteraar door Acda en De Munnik


Tot mijn grote vreugde kwam ik er dankzij een tip van een vriend achter dat Acda en De Munnik het lijflied van de slenteraar hebben gemaakt. Is alweer een half jaar oud, maar ik had het nog niet eerder gehoord. Het heet: Amsterdam (Hij Die Slentert). (...) En als je niet ergens zijn moet, moet je wel ergens snel vandaan. Maar oh, hij die slentert ziet pas echt de stad. Voor wie het wist en net als ik vergat waarom hij hier ooit kwam. Oh Amsterdam.(...) Haast je wat je wil, maar hij die slentert ziet pas Amsterdam. Ik had het niet mooier kunnen vertellen. Melancholische muziek en dito tekst. Hou ik wel van. Luister en oordeel zelf maar.

Picnics open mind

Dankzij vriendin Kitty kan ik 2 dagen naar Picnic festival. Die hebben ook wel een mooi slentermotto.

zaterdag 15 september 2012

Balletje trappen

Heerlijke momenten: voetballen met Nebio (5), in het doodlopende straatje bij ons om de hoek. Eerst hard overschieten, daarna partijtje. 'Maar dan moet je wel echt je best doen pap!' De doelpalen zijn een stoeprand en een steen. De tijd staat even stil als we ons fanatiek over het geïmproviseerde veldje bewegen. Wie er wint, weten we nooit en dat maakt ook niets uit. Konden we de tijd maar echt vastzetten.

donderdag 13 september 2012

Effectief slenteren met Nel de Jager

Al een tijdje volg ik Nel de Jager, winkelstraatmanager van de Amsterdamse Haarlemmerdijk op Twitter. Zij heeft door jarenlang praten, duwen, trekken, wheelen, dealen (en slenteren!) deze straat omgevormd van een verpauperde junkenmagneet tot een van de populairste winkelstraten van het land. Nel is voor mij dan ook een voorbeeld van een effectieve slenteraar. Ergens in april twitterde Nel dat mensen niet moeten denken dat haar vak bestaat uit 'maar een beetje kleppen met ondernemers.' Loop maar eens een dagje mee, zei ze er uitnodigend bij. Een uitnodiging om te slenteren, mooi! Niet veel later liep ik een middag met haar mee. Conclusie: Nel praat echt veel met ondernemers en regelt vervolgens alles wat nodig is om de straat te laten floreren. In goede samenwerking met een ieder die daaraan een bijdrage kan leveren, zegt ze er zelf bij.
Rommelig
Zo spreekt ze in koffietent Two for joy ('mijn kantoor') de nieuwe franchisenemer voor de Chocolate Factory. Volgens Nel had de vorige eigenaar zich er op verkeken. 'Hij is er zelf te weinig, doet niks, en heeft ongemotiveerd personeel.' Nel adviseert de nieuwe eigenaar over de huurprijs, die een stuk lager kan dan hem is voorgehouden.
Na deze afspraak zoeken we stadsfotograaf Thomas Schlijper op. 'Hij moet ergens in de straat zijn.' Schlijper heeft levensgrote foto's die geschikt zijn als muurversiering. Nel wil ze graag op een bouwschutting hangen. Op de schutting waren al de eerste posters verschenen van danceparty's, en dat maakt hem rommelig. Van de eigenaar van de winkel mag het, mits we de foto's zelf bevestigen. De winkelstraatmanager is pas tevreden als met zwarte verf (die ze direct gaat kopen bij de verfwinkel aan de overkant) ook de laatste poster is weggewerkt.

Als eerste

Nel kan over elke winkel in de straat wel iets vertellen. Om de tien meter wordt ze aangesproken door een ondernemer of een voorbijganger. Ze weet het meestal als eerste als een winkel niet zo lekker loopt en heeft dan al een lijstje met gegadigden. Daarmee voorkomt ze langdurige leegstand. Ze omschrijft haar rollen als zelfstandig ondernemer, adviseur over regelingen rondom ondernemerschap (subsidies, vergunningen), advocaat, huurrechtdeskundige, vastgoedontwikkelaar en projectontwikkelaar ineen.

Vrijwilliger
De Jager begon ooit als vrijwilliger; ze was eind jaren 80 'typmiep' voor de ondernemersvereniging, toen de straat op sterven na dood was. Begin jaren negentig nog concludeerde Economische Zaken van de gemeente dat de Haarlemmerdijk en –straat niet rendabel waren voor ondernemers. Als stadssocioloog en buurtbewoner dacht Nel daar anders over. Ze kreeg zelfs de sleutels van een heel aantal panden, zodat ze de vrijheid had er elke willekeurige winkel in te zetten, als het pand maar niet meer leeg stond. Hoe anders is het nu. Als De Jager een procent van de gestegen vastgoedprijs van elke pandjesbaas in de straat krijgt, kan ze heel rustig gaan leven.

Boos
Tijdens onze slentertocht passeren we een winkelier die op last van een ambtenaar moet stoppen met het schilderen van haar entree. Daar zou een vergunning voor nodig zijn. Volgens Nel is dat niet het geval. Ze adviseert het werk te hervatten 'en laat ze mij maar bellen als er weer problemen zijn'. Ambtenaren moeten ophouden ondernemers te pesten, stelt ze fel.
Boos wordt ze als het gaat over de plannen voor het Haarlemmerplein, helemaal aan het eind van de Haarlemmerdijk. Geen goed woord heeft ze over voor het gebouw dat er recent is opgetrokken, en nog minder voor het plan er een Albert Heijn in te vestigen. 'De geplande omvang is in strijd met het bestemmingsplan. En bovendien hebben we er al eentje in de straat.' Ze vermoedt een spelletje tussen de projectontwikkelaar en de nieuwe eigenaar van de panden. Wat haar betreft komt er een HEMA. 'Die trekt mensen tenminste de hele straat door.'

dinsdag 11 september 2012

Ramses Shaffy - melancholisch slenteraar

Een prachtig slenterlied van Ramses Shaffy: Stil in Amsterdam. De dronkemansmelancholie druipt ervan af, maar dat maakt het alleen maar mooier. Zeker in deze versie op YouTube (uit de documentaire over Shaffy uit 2002 van Pieter Fleury). Indrukwekkend beeld van een groots en meeslepend leven in verval. 'De auto's en de fietsen zijn levenloze dingen.'

Minder bekend lied, maar zo raak: Als het stormt is voor mij het echte slentergevoel.
Als 't stormt rond je schip
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Want de macht is te groot
En te klein is jouw boot
En de tijd zal 't getij weer keren

Als 't stormt in je hoofd
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een andere ree
En verzet je maar niet tegen 't verdriet
Want de tijd zal 't getij weer keren

Want de klip gaat niet opzij
En de wind gaat niet opzij
Je schip maakt haast slagzij
Want de storm gaat niet voorbij
Het geweld, het gevaar en de angst die hoort erbij
Je hulpkreet hoort erbij
Maak de zeilen nu maar vrij

Als 't stormt in je hart
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Zet het anker niet uit
Red niet je huid
Want de tijd zal 't getij weer keren...

maandag 10 september 2012

Slenteren is een gemoedstoestand

Ik kreeg dit weekend feedback van mijn broertje. Slenteren, dat is niks voor jou, jij hebt er juist altijd enorm de vaart in! Geduld is niet mijn sterkste kant, daar heeft 'ie een punt. Rust neem je maar als je achter de geraniums zit, zeg ik altijd tegen rustzoekende vrienden die de stad voorgoed verlaten omdat het in De Bilt, Haarlem of Abcoude zo lekker rustig wonen is.
En toch heeft mijn broertje ongelijk. Ik ben een overtuigd slenteraar. Als ik het mezelf toesta om te slenteren, of het nou in mijn hoofd is, online of echt buiten, dan bekruipt me een onbezorgd gevoel. Een open blik, nieuwsgierig, overal inspiratie uit halend: ik kan echt genieten van kleine ontdekkingstochten in de stad. Slenteren is een gemoedstoestand die smaakt naar meer. Je hoeft maar een ding goed te kunnen: kijken. En dat is helemaal niet rustig. Van al die inspiratie kan ik zelfs behoorlijk hyper worden. Verslavend goedje, dat slenteren.

vrijdag 7 september 2012

Lantaarnpalen eten geen kindjes

Niks leukers dan slenteren met een van de kindjes. Vanochtend door Artis gekuierd met Malena (2). In haar tempo, langs de door haar gekozen dieren. Een tijdje geleden heb ik het geheel anders ervaren, met een goede vriend en zijn twee (wat oudere) dochters. Zij waren duidelijk op zoek naar de ultieme beleving, het nog niet ontdekte dier of een andere vorm van snel geluk. En ze liepen dus in een recordtempo langs alle hokken, eigenlijk zonder echt te kijken. Na een uurtje hadden ze het wel weer gezien. Dan heb ik er geen lol in. 
Wij deden dat vanochtend met een stuk meer geduld. Malena vond de kamelen direct te gek, daar bleef ze al tien minuten naar kijken. Daarna wilde ze rechtdoor naar de leeuwen, en dan vooral de babyleeuw. Maar vlak voordat we daar waren, trokken de groooote schildpadden haar aandacht. Er had er eentje een dor blad op zijn rug. 'Daar kan hij niet bij papa, helpen?!' Waar andere ouders snel weer door willen (voor wie zijn ze eigenlijk in de dierentuin, vraag ik me dan af), blijf ik vrolijk naar mijn nieuwsgierige meisje kijken. Al moest ik mezelf wel inhouden toen ze op de terugweg, vlakbij de uitgang, ineens erg geïnteresseerd bleek in een lantaarnpaal: 'Wat is dit? Mag ik aanraken pappie?', want je weet het maar nooit in de dierentuin. Ja hoor meisje, raak maar aan, die eet geen kindjes.

donderdag 6 september 2012

Het Westerpark heeft alles

Voor een slenteraar is het Westerpark een geweldige bron van vermaak. Er is altijd wat te doen en dus zoveel te zien. Biologisch eten, rollende keukens, de kermis, Manuscripta, de crèche van onze kindjes, Amsterdam Fashion Week, de studio's van De Wereld Draait Door, de Bakkerswinkel en De Espressofabriek, maar ook mijn hardloopparcours, de volkstuin van vrienden, de kinderboerderij, de buurtboerderij en het Woeste Westen. Vandaag zag ik weer een geheel nieuwe activiteit: de opbouw van een stadion voor Davis Cup tennis. Leuk hoor.

woensdag 5 september 2012

Bijna tegen Mark Rutte aangeslenterd

IJsje gegeten met zoonlief; samen liepen we door het Westerpark waar net Rutte aankwam voor De Wereld Draait Door. Werd geïnterviewd door 1Vandaag. Zo kom je nog eens iemand tegen als je onderweg bent naar nergens.

Mijn definitie van slenteren

Slenteren is voor mij een gemoedstoestand en een bewegingsvorm tegelijk. Het is rustig, zeker niet gehaast, open voor andere invloeden, ongericht maar opmerkzaam.  
Slenteren kun je in mijn definitie overal:
- door de parken en straten van Amsterdam
- door de krochten van je eigen hoofd
- over het wereldwijde web
- over de gangen van het bedrijf waar je werkt
- op reis door de wereld
Zelf wissel ik al deze slenterplekken vaak af, want verveling ligt op de loer. Heb ik daar een doel bij? Ja en nee. Ja, ik wil graag mijn gedachten op een rijtje zetten, ideeën opdoen en ze met anderen delen. En nee: de richting ligt per definitie niet vast. Het is mijn manier om inspiratie op te doen. Al slenterend laaf ik mij aan de wereld om me heen.
Al sinds het moment dat ik afstudeerde als jurist (in 1994) zou ik graag van slenteren mijn beroep maken. Tot op de dag van vandaag kan ik er nog niet van leven, maar zonder slenteren kan ik ook niet. Het is de meest inspirerende bezigheid die ik ken. Deze blog is er voor het delen van dingen die me opvallen tijdens mijn rondjes en de ideeën die ik al slenterend opdoe.